Trots

Waar ben je trots op? Een simpele vraag die bij iedereen direct iets oproept. Sommige mensen hebben meteen iets of iemand in hun hoofd en glimlachen. Anderen moeten even nadenken. En een enkeling is niet trots.
Deze vraag hebben we een tijdje geleden gesteld aan bezoekers en reizigers op het Centraal Station Breda. Een eenvoudige vraag en een leuk idee. Wij hadden er zin in. We hadden niet kunnen bedenken dat het een emotionele middag zou worden. Zowel voor ons als voor sommige mensen die we de vraag stelden. En we hadden zeker niet verwacht hoeveel mooie verhalen we te horen zouden krijgen, van mensen die ons helemaal niet kenden. We voelden ons vereerd en waren vooral geroerd door de mensen die ons bedankten. Enkel omdat we op die middag deze vraag aan ze stelden.

Waar ben jij nou trots op?

We leerden dat de mensen meestal trotser zijn op iemand anders dan op zichzelf, maar dat ze dat eigenlijk nooit tegen die persoon zeiden. Op het moment dat ze dat, na enige aanmoediging van ons toch deden, persoonlijk, via de telefoon, of in gedachten, was de reactie overweldigend. Zeker omdat die persoon helemaal niet wist dat er iemand trots op hem of haar was. Gehoopt wel, maar weten is toch een andere categorie. Mensen werden lichter, gingen lachen en kletsten nog wat na over hetgeen er net gezegd was.

We leerden ook dat er zich veel meer asielzoekers onder de aanwezigen in het station bevonden dan wij aanvankelijk dachten. En dat deze mensen ondanks hun nare, heftige en verschrikkelijke ervaringen trots waren op hun land en hun afkomt. Maar dat ze ook heel trots zijn om in Nederland te mogen zijn. Dat zij zich heel erg welkom voelen en blij zijn dat ze hier naar school mogen. Wij verbaasden ons over hoe goed de meesten al Nederlands spraken, gelet op de korte tijd dat ze in Nederland waren. En we schaamden ons voor de vooroordelen die heersen in Nederland over deze mensen, gevlucht van hun thuis en alles wat ze kenden en waar ze van hielden. En we verwonderden ons over de veerkracht, liefde en hoop van deze mensen. Opnieuw beginnen met niks, in een land dat je niet kent, met een taal die je niet verstaat en geen idee hoe de toekomst eruit zal zien. Ik was trots op hen en voelde me een enorme geluksvogel om in Nederland te mogen leven.

Ook zagen we dat er mensen trots waren op prestaties, hobby’s die ze mogen uitoefenen, op hun stad, hun werk en soms zelfs op vreemden. Mensen waren trots op elkaar, dat ze bereid waren om hun trots te delen, en mensen waren trots op ons, dat we de vraag durfden te stellen en mensen een lichtpuntje gaven op een nogal koude druilerige zaterdag in december.

 

Misschien vraag je jezelf nu af waarom we dit gedaan hebben? Om eerlijk te zijn begon het als een manier om meer naamsbekendheid te generen, zowel voor Huiswerk met een koekje, als voor Breingenoten. Kijken naar wat er goed gaat en waar je trots op bent, om vanuit daar te gaan leren, is één van de strategieën die we inzetten om de kinderen en professionals te coachen. Maar al snel merkten we dat wij, door de openheid van de mensen, de verhalen en de sfeer die hierdoor ontstond niet meer bezig waren met het promoten van ons bedrijf. Maar dat we luisterden en ons verwonderden, net zoals we doen als we aan het werk zijn met kinderen en professionals. We zochten naar de lichtjes in de ogen van de mensen waarmee we in gesprek waren en hopen dat ze een sprankelend 2018 hebben en nog eens terug denken aan die regenachtige middag in december, waar ze ons heel even binnenlieten in hun hart. Wij hebben een hele bijzondere middag gehad, die we niet snel zullen vergeten en willen alle mensen die een post-it op de muur in het station geplakt hebben nogmaals van harte bedanken voor het delen van hun trots en mooie verhalen. Aan jou wil ik vragen om eens te bedenken waar je trots op bent en daar eens even heel erg van te genieten. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Meer weten?

Huiswerk met een koekje, Breda

marloes@huiswerkmeteenkoekje.nl

tel: 06-10339167

Klik hier om je te abonneren op onze blog.