· 

Ach, meisje toch

Tijdens mijn uitleg bemerk ik ruis. Terwijl ik driftig en geanimeerd de expansie van Hitlers derde wereldrijk aan het uitleggen ben aan een tweede klas vmbo-t, is er één meisje dat de aandacht niet bij mij heeft, maar zit te tekenen. Al een paar lessen merk ik dat er iets niet helemaal lekker zit, haar schouders hangen, haar kin rust bijna op haar borst en ze kijkt me aan vanonder haar wimpers, zonder haar hoofd op te tillen. Bij een eerder gesprekje gaf ze aan niet zo lekker in haar vel te zitten. Dat hebben pubers wel eens vaker, maar mijn onderbuik gevoel bleef. Dit is anders dan even niet in je hum zijn, ruzie met je moeder, ongesteld en andere puberdingen. Maar ze wilde niet praten en het zou wel weer over gaan. Praten met een onwillige gesprekspartner werkt niet heel goed, dus ik besloot het even te laten en goed op haar te letten de komende tijd.

Zonder mijn les te onderbreken, bedenk ik hoe ik dit ga aanvliegen. Ik wil snel met haar praten, maar haar niet afschrikken en ook niet de aandacht van de klas op haar richten.

 

Als de rest van de klas aan het werk is, maak ik snel ook een tekening. Een tekening van haar, zoals ik haar graag zie, stralend, lachend en vrolijk. Ik schrijf erbij, dat ik dat meisje mis. Tegen het einde van de les loop ik een rondje door de klas en maak her en der een praatje. Over de stof, over thuis, over een nieuwe broek of huiswerk. Bij het meisje aangekomen zeg ik, terwijl ik op mijn hurken zak. ‘Had je niet zo’n zin vandaag om mee te doen?’ ‘Neuh’ is het antwoord, ‘ik voel me niet zo lekker.’ ‘Ik zag dat je zat te tekenen’, zeg ik ‘ik heb ook een tekening gemaakt, zullen we ruilen? En dan kijken we pas als we alleen zijn, ok?’ Ze klaart even op en we ruilen de tekeningen. Die van haar, stop ik zonder te kijken in de zak van mijn broek. Ik knipoog nog even naar haar en zeg ‘ik eet mijn boterham vandaag hier in het lokaal op.’ Ik ga weer veder met mijn rondje en sluit de les af. Als de bel gaat en de leerlingen de gang instromen voor de pauze, ga ik op mijn stoel zitten en bekijk de tekening. Mijn hart breekt. Ik zie twee huilende ogen in een verdrietig gezicht, met de tekst; Ik wou dat ik er niet meer was. Mijn gevoel klopte, er is iets goed mis. Als ik op kijk, zie ik haar staan in de deuropening, mijn tekening in haar hand en tranen die over haar wangen biggelen. ‘Ach meisje toch’ zeg ik. Haar tranen gaan over in hartverscheurend gesnik. Die pauze heb ik geen boterham gegeten.

 

Ze werd gepest na een incident op de hockeyclub. Ze schaamt zich en had het nog tegen niemand durven zeggen. Haar ouders wisten inderdaad van niets. Ze hadden wel gemerkt dat ze wat stiller was en een korter lontje had, maar dachten dat het bij de puberteit hoorde. Ze ging niet meer naar hockey, ondanks dat ze dat heel graag deed. Ze was te druk met school en haar cijfers gingen achteruit, dus haar ouders hadden het een hele slimme keuze gevonden om te stoppen met sporten en hadden haar uitgeschreven bij de hockeyclub. Dat deze keuze gebaseerd was op het pesten en op haar eigen lijfbehoud, wisten ze niet. Dat haar cijfers achteruit holden doordat ze zich niet meer kon concentreren op school, omdat ze steeds op haar hoede moest zijn, wisten ze niet.

Haar ouders voelen zich nu enorm schuldig. Ze hadden haar achter de vodden aan gezeten dat ze haar huiswerk moest maken en beter haar best moest doen op school. Ze hadden grapjes gemaakt over haar humeur en de puberteit. En gedacht dat het er allemaal bij hoorde. Ze hadden de signalen van gepest worden gemist, net als haar mentor. Ook hij had zich geconcentreerd op de cijfers en het feit dat ze vaak te laat kwam. De gang was namelijk veiliger als de meeste kinderen al in de lokalen waren.

 

Het missen van pestsignalen kan gebeuren, zowel thuis als op school. Pesten is moeilijk te signaleren als het niet in het zicht van volwassenen gebeurd én als kinderen zich in stilzwijgen hullen. Met alle gevolgen van dien.

Gelukkig maakte zij haar tekening in mijn les en gelukkig had ik haar gedragsverandering opgemerkt en gelukkig koos ik de goede manier om haar te benaderen, waardoor het voor haar veilig genoeg voelde om te vertellen wat er aan de hand was. Samen met haar ouders en de school, hebben we het pesten de kop in kunnen drukken. En door haar te coachen, heeft ze meer zelfvertrouwen gekregen, is haar zelfbeeld verbeterd en lacht ze weer.

 

 

In Nederland zijn er heel veel kinderen die zoals zij gepest worden en alleen lijden. Die dag in dag uit proberen door te worstelen. Smoezen bedenken om ver bij de pesters uit de buurt te blijven terwijl hun zelfvertrouwen met de dag afneemt en hun wereld kleiner wordt. Als jongere ben je heel erg bezig met het zoeken van je eigen identiteit, pesten kun je er dan echt niet bij hebben. Daarom wens ik voor al deze jongeren iemand die ze ziet, die ze echt ziet en ze helpt om weer te gaan stralen en weer uit te kijken naar de ochtenden, als belofte van een dag vol avonturen.

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Meer weten?

Huiswerk met een koekje, Breda

marloes@huiswerkmeteenkoekje.nl

tel: 06-10339167

Klik hier om je te abonneren op onze blog.