Je bent fantastisch!

Daar zit hij dan, ijverig te rekenen. Rekenen en taal zijn lastig voor hem, niet omdat hij het niet kan, maar omdat zijn hoofd vol zit met andere dingen. Vaak is hij boos omdat dingen niet goed lukken en daardoor lukken ze nog minder. Hij is 9 jaar oud en voelt zich dom. Hij kan niks en doet alles verkeerd. Als ik met hem praat bloedt mijn hart voor hem. Zo klein nog maar en al zo neergesabeld door ons onderwijssysteem.
Ik vind het verschrikkelijk om te praten met kinderen zoals hij, die het gevoel hebben dat ze het niet waard zijn. Dat ze niets kunnen, dat er nooit iets van ze terecht zal komen en dat ze iedereen in de weg lopen. En toch praat ik met ze, omdat ik weet dat het niet waar is. Ze kunnen heel veel en hebben allemaal kwaliteiten, die ze heel ver kunnen brengen in het leven, maar ze zijn niet gemiddeld. Ze halen onvoldoendes, maken slechte cito’s, en zijn daardoor soms lastig in de les. Docenten zien uiteindelijk alleen nog maar de cijfers en het gedrag en zijn,  in de waan van de dag, helaas het kind uit het oog verloren. Want dit kind kan niet rekenen, of het is vervelend in de klas, dus het moet extra ondersteuning hebben. Maar eigenlijk roepen deze kinderen heel hard en toch onhoorbaar om hulp. Ze hebben geen extra rekenles, taalles, of straf nodig, maar een beetje meer aandacht. Iemand die bereid is om verder te kijken dan de slechte cijfers, die ziet dat het kind geweldig reageert als een ander kind gevallen is. Een kind dat een enorm aanpassingsvermogen heeft, het spel leidt als zijn klasgenoten het niet overzien en een kind dat een prachtige lach heeft als hij vertelt over muziek en voetbal, want deze kwaliteiten heeft hij ook! Ik weet dat deze kwaliteiten hem veel verder brengen in het leven. En met een goede rekenmachine kan hij zelfs sommen maken. Een topkind met enorm veel potentie voor de toekomst. Hij is zoveel meer dan een jongen die lastig is in de les omdat hij moeite heeft met school. Dingen waarvan wij denken dat hij ze nodig heeft in de toekomst. Als gemiddeld iedereen het kan, moet hij het immers ook kunnen. Anders is hij niet goed genoeg en krijgt hij een onvoldoende. En iedere keer dat dit gebeurt, krijgt zijn zelfvertrouwen een beuk en deukt zijn zelfbeeld een beetje verder in. Tot het moment dat hij denkt, dat hij niks kan en niets waard is. Daarom wens ik voor hem een aai over zijn bol als hij weer moet huilen, als hij een toets slecht gemaakt heeft en een docent die zegt. Het geeft niks, jij komt er wel, want je bent fantastisch!

Reactie schrijven

Commentaren: 0