Wie zijn wij en waarom werken we bij Huiswerk met een koekje?

Ik ben Marloes en als klein meisje heb ik me vaak dom gevoeld op de basisschool. Tafeltjes leren was een ramp. Spellen lukte niet en bij lezen dansten alle regels door elkaar. Maar het ergste was de keer dat mijn docent Frans de hele klas op taart trakteerde omdat ik een 4.3 had gehaald voor mijn toets. Normaal gesproken haalde ik -ongeacht hoe hard ik ook leerde- een 2.8. Dus het was een hele vooruitgang, maar het voelde voor mij niet goed. We vierden dat ik dom was. Ik kon niet eens een voldoende  halen voor een simpele schriftelijke overhoring waar de rest van de klas achten, negens en tienen scoorden. In de tweede klas kreeg ik een nieuwe docente voor Engels. Zij had al snel door dat er iets niet in de haak was. Ik bleek een vorm van dyslexie te hebben, waardoor ik onder andere heel veel moeite heb met dingen automatiseren: pincodes, telefoonnummers, tafeltjes, namen.

Mijn dyslexie is nog steeds iedere dag een uitdaging, maar ik voel me niet meer dom. Ik heb een leerprobleem.  Deze docente Engels en nog een aantal docenten na haar, hebben me geleerd dat ik niet dom was, maar dat ik op een andere manier leer dan andere mensen. Zij gaven me vleugels en boden me handvatten om me te ontwikkelen. Achteraf gezien legden zij ook de basis voor Huiswerk met een koekje. Geen kind mag zich voelen zoals ik me voelde. Of dat nou komt door een leer- of een gedragsprobleem, gebrek aan zelfvertrouwen of een vertekend zelfbeeld. Ieder kind moet weten dat hij er mag zijn, dat hij talenten heeft en toekomst, ongeacht of school makkelijk of moeilijk voor hem is. Ik ben gaan studeren, ben docent geworden, heb veel ervaring opgedaan voor de klas en als leerlingbegeleider én heb in 2009  Huiswerk met een koekje opgericht om kinderen zoals ik te helpen. 

Ik ben Loes, 531, dat was mijn resultaat voor de CITO-toets. Ik schrok me rot, ik had een hogere score verwacht. Mijn docenten vonden mij een goede MAVO leerling, maar ik wilde veel meer. Uren heb ik huilend bij mijn moeder gezeten, omdat ik helemaal geen MAVO wilde doen. Uiteindelijk heb ik mezelf herpakt en ingeschreven op de Nassau in Breda waar ik instroomde in een MAVO-HAVO klas. Aan het einde van het eerste jaar stond ik een 7.4 gemiddeld waar ik een 7.5 nodig had om naar de HAVO te gaan. In de vergadering ben ik besproken en heeft de school besloten dat ik toch de MAVO moest gaan doen. Ik moest wel studeren om goede cijfers te halen, maar vond het nooit erg om naar school te gaan. Het ging me vrij makkelijk af. Toen ik mijn diploma mocht ophalen, besloot ik de HAVO te doen op dezelfde scholengemeenschap. In het eerste jaar had ik moeite met meekomen, het is echter 4 HAVO, het belangrijkste jaar waarin veel kennis getoetst wordt. Ik stond voor vijf vakken een 5.4 als cijfer, waar ik doodongelukkig van werd. Ik bleef zitten, maar gaf niet op. Mijn moeder heeft mij toen gewezen op bijles waar ik met alle plezier naartoe ging. Mijn bijlesdocent koos ervoor om te gaan mediteren in Peru, waardoor ik was aangewezen op iemand anders. Ik kwam terecht bij Marloes Geurts-Jacobs, de oprichtster van Huiswerk Met Een Koekje. Ik kwam bij haar thuis en ze hielp me met alle vakken waar ik tegenaan liep. Omdat ik de eerste keer in 4 HAVO was blijven zitten, moest ik het nu goed doen. Zij leerde me vaardigheden om de stof toch te begrijpen. Van mindmappen, samenvatten en hardop voorlezen tot woordjes oefenen en vertrouwen in wie ik was én om te vertrouwen op wat ik kan. Die tweede keer 4 HAVO haalde ik makkelijk, mede dankzij Marloes. Zij liet mij zien dat door een persoonlijke aanpak en motivatie ze het beste uit mij kon halen. Die MAVO is een opstapje geweest om te worden wie ik nu ben. Uiteindelijk ben ik geslaagd voor de HAVO en ben docent omgangskunde gaan studeren in Tilburg. Van een succesverhaal tot coach, ik wil het verschil maken!

 

Ik ben Emiel en dat het leven niet altijd gaat zoals je het gepland hebt weet ik en tal van andere volwassenen. Toen ik kind was, was dat niet zo vanzelfsprekend. Tal van onduidelijkheden maakte mij onzeker, bang en spoorde mij aan om als puber niet altijd de juiste keuzes te maken. Keuzes die mijn ouders, vrienden en omgeving teleurstelling en verdriet hebben gegeven.

Op die momenten was er altijd een luisterend oor en kreeg ik adviezen om in de komende toekomst wel de juiste keuzes te maken. Deze luisterende oren hebben gemaakt wie ik nu ben. Een docent die nu het luisterende oor biedt, de begeleider die pubers, ouders en families ondersteund in vaak moeilijke situaties. Met adviezen op maat keerden velen weer terug op het rechte pad om zo aan een meer stabiele toekomst te werken.

 

 

Ik ben Fieke en voor school haalde ik het onderste uit de kan, want ik wilde altijd een negen of tien bovenaan mijn toetsblaadje. Ik wilde altijd alles goed, maar het liefst perfect doen. Ik was faalangstig en ontzettend onzeker. Dit en pesterijen van mijn klas-/schoolgenoten maakten het lastig om met plezier en een veilig gevoel naar school te gaan. 

Gelukkig mocht ik iedere zomervakantie mee op kamp, waar ik alleen maar plezier hoefde te maken en blij kon zijn. Toen ik hier als 16-jarig meisje begon als vrijwilliger en ontdekte hoe heerlijk het is om kinderen te zien lachen en zorgeloos te zien genieten, besloot ik er mijn werk van te maken. Na een studie Orthopedagogiek en een lerarenopleiding Wiskunde ben ik voor de klas komen te staan op een school, waar leerlingen vanwege leerachterstanden, sociaal-emotionele of maatschappelijke problemen extra ondersteuning krijgen in het behalen van hun diploma.

 

Of het nou lastige vakken, pesterijen van medeleerlingen, leer-, gedrags- of emotionele problemen zijn, die ervoor zorgen dat een leerling niet goed in zijn/haar vel zit: ik wil er, met Huiswerk met een koekje, voor zorgen dat dat weer wél het geval is. 

Kinderen moeten tegenwoordig heel veel en krijgen nog meer indrukken. De hele dag krijgen zij verschillende prikkels binnen, die ze moeten verwerken en ondertussen verwachten we dat zij hun best doen op school, goed leren én luisteren. Niet alle kinderen krijgen dat goed voor elkaar. Soms vertaalt zich dit in het dalen van cijfers op school, maar vaker vertaalt zich dit in het gedrag of het zelfbeeld van je kind. 

Huiswerk maken hoort er bij, maar soms hebben leerlingen een extra zetje nodig om goed uit de verf te komen. Daarnaast mag leren ook leuk zijn. Huiswerk met een koekje zet tijdens de begeleiding in op het interne beloningssysteem van de jongeren en dat heeft effect op "leuk" zijn van leren. Huiswerk maken en leren vinden maar weinig jongeren echt leuk, maar door te leren met gezelligheid, iets lekkers bij de thee en vooral veel aandacht, krijgen ze routine waardoor het huiswerk minder vervelend wordt.